Opruimwoede en eenzaamheid

Ineens hebben we tijd om de kasten op te ruimen, administratie te doen, de schuur uit te mesten en de tuin eens flink op te knappen. Rijen bij de milieustraten en tuincentra bewijzen dat veel mensen daar ook daadwerkelijk mee begonnen zijn. Maar anderen hangen maar wat rond en komen tot niets. Vaak zijn dat mensen die alleen wonen en nu noodgedwongen weinig contact hebben met anderen. Hoe kan dat?

Uit een enquête die op het hoogtepunt van de Coronacrisis werd gehouden in China, blijkt dat langdurig in zelfquarantaine gaan hevige effecten op het gemoed kan hebben. Veel van de ondervraagde Chinezen gaven aan gevoelens van verveling, stress, depressie, eenzaamheid, machteloosheid en lusteloosheid te ervaren. Bijna de helft voelde zich angstig. Die gevoelens nodigen niet uit om eens flink de handen uit de mouwen te steken. 

Hoe uniek we onszelf ook vinden, mensen zijn van nature kuddedieren. We voelen ons veilig in een groep en als die groep wegvalt doordat we ons moeten afzonderen om een virus tegen te gaan, voelen we ons bedreigd. Eenzaamheid kan leiden tot allerlei klachten. Interactie met anderen daarentegen, prikkelt onze hersenen en dat zorgt ervoor dat we ons niet lusteloos gaat voelen.

Voordat je jezelf dwingt om in je eentje de zolder te gaan opruimen, zou je dus beter eerst een online gesprek met een familielid of vriend kunnen voeren. Videobellen werkt beter dan appen of mailen: het zien van een vertrouwd gezicht kan je hersenen al een signaal geven dat je niet alleen bent. Als je daarnaast ook blijft bewegen, genoeg zonlicht krijgt, gezond eet en genoeg slaapt, komt het met die zolder ook wel goed. 

(Deze tekst kwam tot stand in samenwerking met Stoepkrijt Tekstschrijverij en Uitgeverij)